အမွတ္မထင္ရရွိေသာ အေတြးအေခၚ

ေၾသာ္ ေလာကတစ္ေကြ႕ သံသရာမွာလူေတြဟာေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲေနၾကပါလား။ အခုေတြ႔ၾက၊ ခင္ၾကမင္ၾကတာေတြလည္း ေတြ႔ၾကံဳစဥ္က　အခ်ိန္ၾကာျမင့္　လွတယ္လို႔ထင္ခဲ့ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းေဝးကြာသြားရၿပီဆိုရင္ လြမ္းပမ္းတႆနဲ႔ ထိုခဏေလးကို ပိုက္ဆံေပး ျပန္ဝယ္လို႔မရေအာင္ ႏွေျမာတႆျဖစ္မိၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာ ေၾကာင့္　ေဝးကြာသြားၾကတဲ့သူေတြမွာလည္း တုိက္ဆိုက္မႈတစ္ခုၾကံဳၾကံဳေလသမွ် အလြမ္းရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေအာက္မွာပဲေမ်ာလြင့္သြားၾကတာပါပဲ။ ကမၻာႀကီးတစ္ခုအတြင္းမွာရွင္လ်က္နဲ႔ ေဝးကြာလြမ္းဆြတ္ေနတာနဲ႔ ကံကုန္လို႔　ေသဆံုးသြားတဲ့အတြက္ပူေဆြးလြမ္းတာ အမ်ိဳးအစားမတူေပမယ့္ ပူေလာင္မႈဟာေတာ့ ဘယ္အရာမွေရာ့မယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ　ေဝးၾကေဝးၾက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္　ကံအေၾကာင္းသင့္လို႔　ခဏတာ　ေတြ႔ဆံုခိုက္ ေနာင္တမ်ားမရမိေလေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး　ေဖးမကူညီမိၾကဖို႔ အေရးၾကီးလွမွန္း　သေဘာေပါက္နားလည္ခဲ့ပါၿပီ။

ငယ္စဥ္ေတာင္ေၾကးခေလးဘဝတုန္းကလည္း အဖြားရဲ႕ ဆံုးမစကားတစ္ခြန္းကို　ယခုထက္ထိမွတ္မိေနေလရဲ႕။ လူေတြဟာေတြ႔ဆံုခ်ိန္ၾကံဳကြဲမို႔လို႔ ၾကံဳေတြ႔စဥ္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အာကာတမ်ားမထားမိေအာင္၊ ကိုယ့္အေပၚရန္လိုလာသူမ်ား ကိုလည္း သည္းညည္းခံဖို႔မွာၾကားခဲ့တဲ့　စကားေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္ လိုခင္တဲ့ အစ္မရဲ႕ အေဖဆံုးပါး　သြားတာကိုျမင္ရၿပီး အလြန္အမင္းစိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဒီကမၻာမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း　အားငယ္ပူပန္ဆင္းရဲ ေနတာမဟုတ္ဘူးကိုး။ ငါပဲတစ္ေယာက္တည္း　အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုအားငယ္ေနတာ သိပ္အဓိပၸာယ္မရွိလွဘူး၊ ငါ့ထက္အားမရွိေတာ့တဲ့သူေတြကို　အားနာသင့္တယ္လို႔ စိတ္ဓာတ္အသစ္ေမြးဖြားဖို႔ လမ္းစေလးတစ္ခု　ကိုျမင္ေယာင္လာတယ္။

ေပ်ာ့ညံ့တဲ့စိတ္ဓာတ္ဟာ ဘယ္အရာအတြက္မွ　ေအာင္ျမင္မႈကို　မေပးစြမ္းႏိုင္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေသေၾကာင္းၾကံေနရသလိုပါပဲ ဘာအဓိပၸာယ္မွမရွိလွဘူး။ ေပ်ာ့ညံ့ေနတဲ့စိတ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ျပင္ဆင္အမွားျပင္ရင္း ေလာကဓံႀကီးကိုၾကံ႕ ၾကံ႕ ခိုင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားရဦးမွာပါလား......

အခ်ိန္မီ

ငါမဟုတ္ေသာငါ.....အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာက်ဆင္းသြားခဲ့တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ
ေျမျပင္ေပၚမွျပန္ထႏိုင္ေအာင္ သံမဏိလိုခိုင္မာႏိုင္ေအာင္ေနပူလွန္းရေပအံုးမယ္
သို႔မဟုတ္လွ်င္ အဘယ္တစ္ရြာဆီလမ္းစရွာမရေအာင္ တိမ္ေတြလိုေမ်ာလြင့္စြာ
တာရွည္စြာခရီးဆက္ရင္း အဘယ္မည္သူမွ်မသိရွာဘဲ ကမၻာေျမျပင္တစ္ရာဝယ္
ေၾကမြစြာပ်က္စီးရေပေတာ့မည္

ေမတၱာေစကြၽန္

ေႏွာင္ႀကိဳးမ်က္ရည္ သြန္းကာမိုးလို႔
အလြမ္းေစတမံ လက္ေဆာင္ပါးခံခဲ့
ျဖဴစင္ေမတၱာ အၾကာင္းမထင္ထိပါးေျမခ
ရက္စက္အသည္း ရင္ဝယ္ပိုက္၍
ႏႈတ္ဝယ္စကား လြယ္စြာထြက္၏။
ဪ~~
အိုဘယ့္ဝဋ္ေၾကြး ရွိေလသမွ် ေရွာင္လဲြမလြတ္တမ္း
မင္းေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ အပါးေတာ္ဝယ္ ျဖဴစင္ႏွလံုးစေတးခံ၍
ေမတၱာေရတံခြန္ သြန္းေလာင္းအပ္ႏွင္း မညည္းမညဴ
သည္းခံေစာင့္စည္း ေမ့အပ္ဘဝ ေမတၱာေစကြၽန္ေမာင္းမေတာ္ဝယ္
သြင္သြင္စီးက် မိုးျဖဴပမာ အညတညဘဝျဖစ္အင္ထင္ရွားသိျမင္
အိုဘယ့္ရန္ၿငိဳးထားလိုေသာ္ျငား မူလျဖဴစင္ အရင္းခံေမတၱာ အံမတုလို၍ အရံႈးသာေပးအပ္သည္
သံသရာတေကြ႕ ဝဋ္ေၾကြးရွိသ၍ဆပ္ရေလအံ့ဟု မွတ္ယူအမ်က္ေလ်ာ့
ထိုျဖဴစင္တန္ခိုး စြမ္းအင္ဟူသမွ် ယခုေမွးမိန္ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ္ျငား
တစ္ေန႔တန္ျပန္ အက်ိဳးတူညီရအံ့လတၱံ႔ဟု ေျပာင္းလဲျဖစ္အင္ ကုသိုလ္အျဖစ္
လ်စ္လ်ဴေစာ္ကား အသိအမွတ္မျပဳ ထိုထိုေမတၱာ ရည္ၾကည္သည္ကား
မယံုၾကည္အေလးမထားသူတို႔၌ တန္ဖိုးအဘယ္မထင္ သုညတဆိုက္ေသာ္ျငား
အႏႈိင္းမဲ့တန္ဖိုး အဘယ္ေက်ာက္မ်တ္ရတနာေပးဝယ္မရ ထာဝရတည္ျမဲ၏
ျဖဴစင္မႈအားအရင္းခံ၍ ထိုမင္းထံဝယ္ တန္ျပန္အဖိုးမရယူလို ရွိေစအပ္သည္
ေမတၱာေစကြၽန္၏ လက္ေဆာင္ေပပါတကား။

အေမ့ထံမွရေသာ အႏႈိင္းမဲ့ေမတၱာ

ကေလးတိုင္းဟာမသိတတ္တဲ့အရြယ္ကစၿပီး သူ႔တို႔အေမေတြရဲ႕ ေမတၱာမွာခံုမင္ၾကတယ္။ ရုတ္တရက္မ်က္စိေအာက္က ေပ်က္သြားခဲ့ရင္လည္း လိုက္ရွာတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့သတၱာဝါတိုင္းဟာ မိခင္မရွိရင္ျဖစ္လာမွာမဟုတ္လို႔ေလ။ ထိုသတၱာေတြဟာ ေမြးဖြားၿပီးျပန္ရင္လည္း မိခင္ရဲ႕ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႕ မိခင္ထံမွအာဟာရလည္း　လိုအပ္တယ္ေလ။ ကမၻာေပၚမွာ အၾကင္နာတတ္ဆံုး နဲ႔ ေႏြးေထြးမႈကိုေပးႏိုင္ဆံုး လူဟာလည္း မိခင္ပဲျဖစ္တယ္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ထံမွာ ေႏြးေထြးေအးခ်မ္းမႈကိုမရႏိုင္ဘူးလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ရတနာသံုးပါး ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ အားကိုးႏိုင္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ဓမၼေတြကို ေပးစြမ္းတဲ့အဖိုးျဖတ္လို႔မရတဲ့ ရတနာေတြပါပဲ။ မိခင္ေမတၱာဆိုတာကလည္း သတၱဝါတိုင္းအတြက္ေႏြးေထြးၿပီး စစ္မွန္တဲ့ေမတၱာရည္ၾကည္ကို ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ တန္ဖိုးမျဖတ္ထိုက္တဲ့အရာပါပဲ။ မိခင္ရဲ႕ ေမတၱာကို အရင္မဖြဲ႔ခင္ ေမတၱာဆိုတဲ့ေဝါဟာရ　အဓိပၸါယ္ကိုေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

အမ်ားစုဟာေမတၱာလို႔ ေျပာလိုက္ၿပီဆိုရင္ ဖို၊ မ ေမတၱာကိုပဲျမင္ၾကတယ္။ Lilly ကိုယ္တိုင္လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက လူေတြေျပာေနၾကကိုေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ေမတၱာဆိုတဲ့ စကားလံုးၾကားလွ်င္ လူေတြဟာၿပံဳးစိၿပံဳးစိနဲ႔ ေနာက္ခ်င္ေျပာင္ခ်င္လာၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေမတၱာဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ အလြန္က်ယ္ျပန္႔ မွန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရဲ႕တရားေတာ္မွာ သတၱာဝါတုိင္း　အတြက္ေမတၱာဓာတ္ေပးတဲ့အဓိပၸါယ္ကို နာၾကားၿပီးေနာက္မွာသိခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတရားေတာ္ထဲမွာေမတၱာရဲ႕ တန္ခိုး　အေၾကာင္းရွင္းျပထားခ်က္အရဆိုရင္ ေရာဂါျပင္းထန္စြာ စြဲကပ္ေနတဲ့လူမမာဟာ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ နက္ရႈိင္းတဲ့ေမတၱာပို႔သမႈ ေၾကာင့္ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းသြားရတာေတြလည္းရွိပါတယ္။

အခုလူေတြမွာလည္း ေမတၱာအနည္း၊ အမ်ားအလိုက္တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေပါင္းသင္းဆက္ဆ ံ ေနၾကတာပါပဲ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္္ ေမတၱာလံုးဝမထားႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးဆိုရင္ လူလူခ်င္း မေခၚႏိုင္မေျပာႏိုင္ျဖစ္ၾကစျမဲပင္။ သတၱဝါတို႔အေပၚေမတၱာထားၾကပါလို႔ ဆိုရာမွာလည္း လူလူခ်င္းသာမက တိရိစၦန္ေတြအေပၚမွာ　လည္း ေမတၱာထားတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေမတၱာဆိုတဲ့စကားလံုးကို　အတိုခ်ံဳးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကသာေပးလို၍ သူတစ္ပါးထံမွျပန္လည္ရဖို႔ မေမွ်ာ္ကိုးခ်င္း၊ အေပးသာရွိ၍ အယူမရွိျခင္း၊ တနည္း စုန္ရည္သာစီးဆင္းေပး၍　ဆန္ရည္မတတ္ျခင္း သေဘာပင္။ ျဖဴစင္ေသာေမတၱာမွာ သူတစ္ပါး၏ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္သာ အာရံုျပဳ၍ဆုေတာင္းေပးျခင္း(သို႔) ကိုယ္ထိလက္ေရာက္　လိုက္လံေဆာင္ရြက္ ေပးျခင္း၊ ထိုသို႔ ျပဳလုပ္လိုက္မိသည့္အတြက္ တန္ျပန္ေကာင္းမႈအက်ိဳး　ေက်းဇူးမေမွ်ာ္မွန္းျခင္းလို႔ သေဘာ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒါကို ရွင္းလင္းေအာင္　ဥပမာျပရမယ္ဆိုရင္ မိဘထဲမွ မိခင္ေမတၱာကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပလွ်င္　အကုန္လံုးျမင္သာမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

လူတိုင္းမွာေတာ့ယခုထက္ထိ မိခင္ရွိခ်င္မွရွိၾကလိမ့္မယ္၊ မိခင္ရဲ႕ ေမတၱာကိုေတာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားလည္ေကာင္းနားလည္ၾကပါလိမ့္မယ္။ Lilly အျမင္အေနနဲ႔သိလိုက္ရတဲ့မခင္ေမတၱာကိုအားလံုးနဲ႔ မွ်ေဝခံစားေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။ Lilly မွာေမာင္ႏွမဆိုလို႔ သူမ်ားေတြလို　အမ်ားႀကီးမရွိပါဘူး။ အစ္မတစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ အစ္မေတြအမ်ားႀကီးမရွိေပမယ့္လည္း အိမ္မွာကိုယ့္ထက္ အႀကီးေတြပဲမို႔လို႔ Lilly က　အငယ္ဆံုးျဖစ္ေနတယ္ေလ။ အေမကသူ႔ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ မိန္းကေလးထဲမွာ　အႀကီးဆံုးဆိုေတာ့ အိမ္မွာအစစအရာရာ　လုပ္ရတယ္ေလ။ တစ္အိမ္လံုးအဝတ္ေလွ်ာ္၊ လူႀကီးေတြကိုကုညီ၊ ေမာင္ေလးထိန္း အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ အေမကသူ ပင္ပန္းသလို　မပင္ပန္းေအာင္ သူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ကို သူ႔လိုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။ အေမဟာ ေမာင္ႏွမကလည္းမ်ား၊ သမီးႀကီးလည္းျဖစ္ေနေတာ့ မိဘရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈကိုသိပ္မခံရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဟာသူမ်ားေတြအေပၚအရမ္းဂရုစိုက္တတ္တယ္။ စိုးရိမ္ႀကီးလြန္းတယ္လို႔လည္းေခၚတာေပါ့ေနာ္။ Lilly ဆိုလည္းအဲလိုပဲေလ။ အိမ္မွာအငယ္ဆံုးလည္းျဖစ္လို႔ ဘာလုပ္လုပ္စိတ္မခ်ဘူးေလ။ ဒီကလည္း အက်င့္ပါေနၿပီေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုပိုဆိုးေသး ဘယ္မွမသြားတတ္၊ မလာတတ္ နဲ႔ လူျမင္ရင္လည္း　ေသေအာင္ေၾကာက္တတ္တယ္။ ကိုယ့္နဲ႔ စကားေျပာေလ့ရွိတဲ့သူေလာက္ပဲ မေၾကာက္တာ။ အစစအရာရာ အေမပဲအားကိုးရတယ္ေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို အေဖ့အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္　နယ္ေျပာင္းရလို႔ လိုက္ၿပီးေက်ာင္းလည္းေျပာင္းရတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းအသစ္မွာက စစခ်င္းဆိုေတာ့ သူတို႔နဲ႔လံုးစရိုက္မကိုက္ညီ ဘူး။ တစ္ခုခုအႏိုင္က်င့္ခံရၿပီဆိုရင္　အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္အေမပဲျပန္တိုင္ေလ့ရွိတယ္။ အေမကေက်ာင္းအထ ိလိုက္လာၿပီး　ေျဖရွင္းေပးတယ္။ ဆရာမပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတန္းအေဖာ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီေက်ာင္းမွာက ဘယ္သူမွအေမကိုယ္တိုင္　လာမေျဖရွင္းဘူးေလ၊ ေတာ္ရံုတန္ရံုမၾကည္လို႔ရန္ျဖစ္ရင္လည္း သူတို႔ႏိုင္တဲ့စကားေတြနဲ႔ ဖိတတ္ေတာ့ သူတို႔လိုျပန္ေျပာဖို႔လည္း သတၱိမရွိေတာ့ ျပန္မေျပာ　နားမေထာင္ပံုစံနဲ႔　ေနေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္မွ တစ္လံုးမက်န္ျပန္ေျပာျပေတာ့ အေမကမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္အေမ အပူအပင္မ်ားေအာင္လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္မေျဖရွင္းႏိုင္ရင္လည္း ပါးစပ္ပိတ္ခဲ့ရမယ့္ဟာကိုေလ။

အဲဒီလိုအေမဂဂုစိုက္လို႔ ေက်ာင္းကမိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက Lilly ကို　အရမ္းမုန္းက်တယ္ေလ။ ေနရာတကာအေမစြဲစြဲေခၚလာၿပီးအေမက သူတို႔ကို　ဆံုးမစကား　သြားေျပာလို႔ေလ။ တစ္ခါကဆို ေက်ာက္ျပင္ေျခမေပၚျပဳတ္က်လို႔ လမ္းမေလွ်က္ႏိုင္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းကို စက္ဘီးနဲ႔တတ္ရတာဆိုေတာ့ စက္ဘီးစီးၿပီးေက်ာင္းမတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေက်င္းဝန္းထဲမွာလည္းစက္ဘီးစီးခြင့္မေပးထားဘူးေလ။ အေမကအခန္းထဲအထိ စက္ဘီးနဲ႔ေနာက္မွာတင္စီးၿပီး လိုက္ပို႔တာျမင္ေတာ့ အေမကိုခြၽဲၿပီးပဲမ်ားခ်င္လို႔　ကိုယ္ဟာကိုယ္မလာဘူးလို႔ထင္ခံရတယ္ေလ။ အေမကလည္း ထားလိုက္ပါသမီးရာ၊ သူတို႔ေျပာတာေတြ ေခါင္းထဲမွာထားမေနပါနဲ႔လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒီကလည္း　ကိုယ့္ဟာကို　ေအးေဆးေနေနတာကို လာခနဲ႔ ခံရေတာ့ ပိုၿပီးအျမင္ကပ္ခံရေအာင္ဘဝင္ျမင့္ျပလိုက္တာေပါ့။ နဂိုတည္းကဘု က်တာကို ဂြနဲ႔ ကေလာ္ေတာ့ ဘုဂလန္႔လုပ္ေပးလိုက္တာေလ။ :P

ငယ္ငယ္ကတည္းကအခုထက္ထိ ကစၥတိုင္းအေမပဲလိုက္စီမံေပးရလို႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ　ဝင္လာတယ္။ အေမမရွိေတာ့ရင္ဘာျဖစ္မလဲဆိုတဲ့အပူပါ။ တျခားသူေတြ　ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေမေလာက္　ဘယ္သူကမွဂရုစိုက္တာမခံရဘူးလို႔ေလ။ ၾကာလာေတာ့ အစစအရာရာ　လိုက္လုပ္ေပးမေနဖို႔ ေျပာလည္း မရဘူးေလ။ အျမဲတမ္းလိုက္စိုးရိမ္ေနၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေအးေဆးမေနတတ္လြန္းလို႔ စိတ္ညစ္ရတယ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အေမဟာခ်စ္သေလာက္အရမ္းကို စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္ဆူပါတယ္။ အေသးအဖြားကိစၥကအစ လိုက္ဆူတယ္။ စိုးရိမ္လြန္တဲ့အက်င့္ကလည္းပါေနေတာ့ အဲဒီမဆူဖို႔တားလည္းမရပါဘူး။ ဒါေတြဟာလည္း ေစတနာေဒါသနဲ႔ေျပာမွန္းလည္းသိေတာ့ စိတ္အရမ္းညစ္လည္းသည္းညည္းခံရတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္အရမ္းညစ္ေနခ်ိန္မွာ အဆူပဲခံေနရရင္ ျပန္လည္းေျပာမိတယ္၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလည္း　လုပ္မိတယ္။ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ဘာမွျပန္မေျပာပဲၿငိမ္ခံေနဖို႔　တင္းထားရက္နဲ႔　ေျပာမိသြားလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ က်န္းမာေရးမွာလည္းအဲလိုပဲ သူဟာသူက်ေတာ့ဂရုမစိုက္ပဲ သူမ်ားကိုလိုက္ပူေနတယ္ ေလ။ Lilly ကလည္း　ပူခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ခဏခဏခ်ဴခ်ာျပေနေတာ ့ခက္ေတာ့တာေပါ့။ ဒီကလည္းမိဘကိုကူညီ　ရမွာကို မိဘကျပန္ကူညီေနေတာ့ ကိုယ္ဟာကိုအသံုးမက်တဲ့သူ လိုပဲျမင္လာတယ္။

လူတိုင္းလိုလိုမွာလည္းဒီလိုမိဘေတြရွိေနမွာေပါ့ေနာ္။ အခုဒီစာလာဖတ္တဲ့သူေတြမွာလည္း ကိုယ္ကမကူညီႏိုင္ပဲ မိဘရဲ႕ အကူအညီပဲ　ယူေနရရင္စိတ္ညစ္မိလားမသိဘူးေနာ္။ မိဘရွိတုန္းေက်းဇူးဆပ္တဲ့ ေသမွာငိုၿပီးေနာင္တမရနဲ႔လို႔ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာပါဖူးတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္းဆံုးမဖူးတယ္။ အဲဒါကိုမွတ္သားဖို႔ စာေမးပြဲစာစီစာကံုးထဲမွာလည္း အဲဒီအေၾကာင္းကိုေရးသားေဖာ္ျပဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီဆံုးမစာတန္းကိုအခုထက္ထိမေက်ပြန္ႏိုင္ေသးလို႔ စိတ္ဓာတ္ေတာင္က်လာတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာဘယ္ကိစၥမဆိုကိုယ့္ဘက္ကအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့ေနာ္။ ပ်က္အစဥ္ျပင္ခဏ ဆိုသလိုပဲ အရာအားလံုးဟာ　ျပင္လိုက္ရင္အကုန္ေကာင္းသြားႏိုင္တာကို မျပဳျပင္ဘဲ ျဖစ္ၿပီးသမွ်ေတြကို ေနာင္တပဲရေနမယ္ဆိုရင္ ဘာမွအက်ိဳးထူးလာမွာ　မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အတိတ္ကိုျပန္မေတြးဘဲ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ပဲၾကည့္ၿပီး　ေကာင္းေအာင္　ေနသြားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ၿပီးျပည့္စံုစိတ္တုိင္းမက်ရင္ေတာင္မွ စိတ္ေျဖသိမ့္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔　ထင္ပါတယ္။

မိခင္ေမတၱာကို အလဟသက္မျဖဳန္းတီးပစ္တန္ဖိုးထားနားလည္တတ္ဖို႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာမက တစ္တိုင္းျပည္လံုးမွာရွိၾကတဲ့ သတၱာဝါအားလံုးတို႔အား　ေမတၱာပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္ :-)

Photos

Have a nice view!!!

ည၏ရင္ခုန္သံ

ကၽြန္မသည္ေတာရြာေလးတစ္ၿမိဳ႕မွ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရွိဦးေလထံသို႔အလည္လာခဲ႔ေလသည္။ ရန္ကုန္မွာေဆြမ်ိဳးဆိုလို႔ ဒီဦးေလးပဲရွိတာေလ။ ဦးေလးကလည္းသေဘာလည္းေကာင္းတယ္၊ သူ႕မွာသားသမီးလည္း မရွိဆိုေတာ့ကၽြန္မကိုသမီးအရင္းလိုပဲ ခ်စ္ရွာတယ္ေလ။ သူ႕အိမ္မွာလည္း ေဆြမ်ိဳးအရင္းအခ်ာဆိုလို႔ ကၽြန္မအျပင္သူ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ က်န္တာက ဟင္းခ်က္တဲ့အေဒၚႀကီး နဲ႔ ကားေမာင္းသမားဦးေလးႀကီး ဒီေလာက္ပါပဲ။ ဦးေလးအမ်ိဳးသမီးကလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေဆာင္းဦးပိုင္းေလာက္မွာ
ဆံုးသြားရွာေတာ့ ဦးေလးခမ်ာတစ္ကိုယ္တည္းအထီးက်န္ၿပီး တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး သူ႔စီးပြားေရးကိုပဲ　အာရံုစိုက္ၿပီးေဇာက္ခ်လုပ္ခဲ့တယ္။ ဦးေလးရံုးသြားရင္ အေဒၚ(ကၽြန္မရဲ႕အဖြား) နဲ႔အေဖာ္ျပဳၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္မအတြက္လည္း ဘယ္သူမွသိပ္အ၀င္အထြက္မရွိတဲ့ အခန္းေလးတစ္ခန္းမွာ ေနထိုင္ေစတယ္။ အဲဒီအခန္းေလးကလည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆို　ေတာ္ေတာ္၀င္ေလထြက္ေကာင္းတယ္ေလ။ ေန႔လည္ဘက္ဆိုစာအုပ္ေလးဘက္ရင္း စိတ္ကူးရင္လို႔ေကာင္းမယ့္　ေနရာေလးလိုျဖစ္ေနတာေပါ႔။

ဒါေပမယ့္အဲဒီအခန္းေလးဟာ ေန႔ဘက္စိတ္ကူးးယာဥ္ကမာၻေလးျဖစ္ေပမယ့္ ညဘက္ဆိုရင္ခုန္ဖြယ္ ကမာၻေလးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ကၽြန္မအိပ္ယာရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းအကြာမွာ　အံဆြဲပါစာအုပ္တင္စားပြဲေလးတစ္လံုး ထားထားတယ္။ တစ္ေရးႏိုးအသံဗလံၾကားလို႔　နားစြင့္မိတိုင္း စားပြဲေလးရဲ႕တစ္ေနရာကိုေခါက္ေနတဲ့အသံ ညတိုင္းၾကားရတယ္။ အစကေတာ့ အိမ္ေျမာင္တုိ႔ ပိုးေကာင္တို႔ပဲေနမွာပဲဆိုၿပီး　အမွတ္မထားပဲေနမိခဲ့တယ္။

ေန႔အေတာ္ၾကာလာတာနဲ႔အဲဒီအသံဟာပိုပိုအရွိန္ျပင္းလာတယ္။ အိပ္မရတဲ့ညေတြလည္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ လာေတာ့ အဖြားကိုေျပာေတာ့လည္း “သမီးရယ္ ဒီအခန္းေလးက　အေတာ္သန္႔ရွင္းပါတယ္၊ ေလ၀င္ေလထြက္လည္း ေကာင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူမွ လာမအိပ္ဖူးဘူး။ ဒီအခန္းကိုစာၾကည့္တိုက္အေနနဲ႔ အလွထားတဲ့အခန္းသမီးရဲ႕။ တျခားဘာအေႏွာက္အယွက္မွမရွိပါဘူး၊ ၾကြက္ တို႔ ပိုးဟက္ လိုအေကာင္ေတြ　ေသာင္းက်န္းတာေနမွာပါ” လို႔ေျပာၿပီး စိတ္ေဖ်သိမ့္ေပးၿပီးအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ခိုင္းတယ္။

ညတိုင္းဟာမူမမွန္ေတာ့ပဲ တစ္ေယာက္တည္းစိတ္ေခ်ာက္ခ်ားလာတယ္။ ရြာျပန္ခ်င္္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေတာ့တယ္။ ေနတာလည္းသိပ္မၾကာေသးလွေတာ့ ဦးေလးကဘာေၾကာင့္ျပန္ခ်င္တာလည္းေမးရင္ အျဖစ္မွန္ေျပာျပန္ရင္လည္း ဦးေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမယ္၊ အဖြားရဲ႕သင္ခန္းစာကိုလည္း ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ရ အံုးမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲမျပန္ဘဲ ဇြတ္မွိတ္အိပ္ခဲ့တယ္။

ညအိပ္မရတဲ့ရက္ေတြမ်ားလာေတာ့ တစ္ရက္ ညေနစာထမင္းစားၿပီး၆:၃၀ ေလာက္မွိန္းခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိဘူး၊ တစ္ေရးႏိုးေတာ့ ညဥ့္သန္းေခါင္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ရုတ္တရက္သတိရၿပီး စားပြဲခံုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္၃၀အရြယ္ မ်က္ႏွာစိမး္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ စားပြဲနားမွာေနၿပီး ကၽြန္မကိုရပ္ၾကည့္ေနတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။

အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဟာကၽြန္မအနားကို တၿဖည္းၿဖည္းနီးကပ္လာၿပီး တစ္ခုခုလုပ္မယ္　ျပင္တယ္။ ကၽြန္မကလည္း ဘာအၿငိဳးရွိလို႔ဒုကေပးခ်င္ရတာလဲလို႔ေမးေတာ့ ဒုကၡေပးခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ႔ကိုတစ္ခုကူညီပါတဲ့။ ဘာကိုကူညီရမွာလည္းေမးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ တစ္လံုးတစ္ေလမွမေျပာမိေစဖို႔မွာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ရွင္သာေနာက္ထပ္မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ မေၿပာေတာ့ဘူးလို႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။

“ကၽြန္မဟာဒီအိမ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးပါ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ေဆာင္းရာသီႏွစ္ဦးပိုင္းက ခရီးကအျပန္ကားတိုက္မိလို႔ ဆံုးသြားတာပါ။ ဒီစားပြဲအံဆြဲထဲမွာ စာတစ္ေစာင္ရွိတယ္၊ အဲဒါ ကၽြန္မလက္မထက္ခင္ အခ်စ္ဦးေပးထားတဲ့စာပါ။ မျပစ္ရက္လို႔သိမ္းထားတာ ကၽြန္မေသသြား တဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီစာအတြက္အခုစိ္တ္မေအးျဖစ္ေနရပါတယ္။ ဒီအခန္းမွာ မသိေအာင္၀ွက္ထားခဲ့တာ၊ ဒီစာအတြက္နဲ႔ပဲဒီကမခြာႏိုင္ၿဖစ္ေနရပါၿပီ၊ အဲဒီစာကို ကၽြန္မေရွ႕တင္ မီးရႈိ႕ေပးပါ၊ ၿပီးရင္ဒီအိမ္ကေနအၿပီးအပိုင္ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ္ “ လို႔ေတာင္းပန္တယ္။

အဲဒါနဲ႔အံဆြဲကုိဖြင့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဓာတ္ပံုကပ္ထားတဲ့ ဒိုင္ယာယီ　စာအုပ္ေတြ႔တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကိုလွန္ေလွာလိုက္ေတာ့ ပန္းႏုေရာင္စာအိတ္ေလး　တစ္အိတ္ေတြ႔တယ္။ ဒီစာလားလို႔ေမးေတာ့ ေခါင္းၿငိမ့္ျပတယ္။ သူ႔ေရွ႕တင္ပ ဲ မီးရႈိ႕ေပးလိုက္တယ္။ မီးရႈိ႕ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔　　ေျပာၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ညဆိုလည္းဘာအသံဗလံမွ မၾကားရေတာ့ပဲ ေကာင္းမြန္စြာ အိပ္စက္ႏိုင္ေတာ့တယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ (Lilly ကိုးတန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ ဝတၳဳနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးသင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ဆရာမက သင္ခန္းစာနဲ႔ကိုက္ညီေအာင္ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္ကိုဝတၳဳတစ္ပုဒ္ဆီ　ေရးခိုင္းတယ္။ အဲဒီဝတၳဳကလည္း အစပိုင္းအဆင္မေျပျဖစ္ၿပီးမွ ေနာက္ပိုင္းေျပလည္သြားမယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေလ။ အဲဒါနဲ႔ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ရေအာင္ဖတ္ၿပီိး အဲဒီဝတၳဳကိုေရးၿပီးတင္လိုက္တယ္။ အဲဒီဝတၳဳကို ဝိုင္းထဲကသူငယ္ခ်င္းေတြအျပင္ ေက်ာင္းကသူ႔အတန္းထဲက　တပည့္ေတြ　　အားလံုးကိုလည္း ဖတ္ျပတယ္။ အဲဒီဇာတ္လမ္းက အေပၚက ဇာတ္လမ္းလိုမ်ိဴးေလ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဇာတ္လမ္းျပန္ေရးၿပီးတင္ထားတာ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို　သေဘာတရားပဲ　မွတ္မိတယ္။ ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ သူတို႔အျပဳအမူေတြလလံုးဝေမ့သြားၿပီ။ ဆရာမက သူ႔အတန္းထဲမွာဖတ္ျပတုန္း အေဒၚ ၾကားသြားတယ္။ အေဒၚကလည္းဆရာမပဲေလ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ျပန္ေျပာျပတာေပါ့။ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းလဲၿပီးေရာ သူတို႔ေတြအကုန္အသည္းယားၿပီးသက္ျပင္းေတြခ်ကုန္တယ္ေလ။ သူတို႔က သရဲဆိုၿပီးစိတ္ဝင္တစားနားေထာင္ ေနတာေလ။ ၿပီးေတာ့ဘာမွရင္မခုန္ရေတာ့လို႔ ဟင္းဆိုၿပီးသက္ျပင္းခ် ကုန္တာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဘယ္သူတင္လဲမသိလို႔ေနာ္။ သိမ်ားသိရင္အခန္းေရွ႔လာၿပီး ခဲနဲ႔လာေပါက္ရင္ဒုကၡ :P

စာလာဖတ္တဲ့သူေတြလည္း ေျပာကာမွခဲနဲ႔ေပါက္ဖို႔သတိရၿပီမလား။ ေပါက္ခ်င္လဲေပါက္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ monitor ပဲကြဲမွာ။ ေပါက္သာေပါက္ အားေပးတယ္။)

မွတ္တမ္း

တေန႔က ၁၅ ေယာက္ပါ၀င္တဲ့အဖြဲ႔ေလးတစ္ခု အပန္းေျဖၿမိဳ့တြင္းခရီးစဥ္ေလးတစ္ခုကို အလည္အပတ္ထြက္ခဲ့ဲ့ၾကပါတယ္။ ခရီးေလးကေတာ့ ေန႔တစ္၀က္ေလာက္ပဲၾကာျမင့္ခဲ့ပါသည္။ တျခားေလ့လာေရးခရီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကစားကြင္းခရီးစဥ္ေလးလို႔ပဲ အမည္ေပးလိုက္ၾကရေအာင္။ အဲဒီအဖြဲ႔ေလးတစ္ဖြဲ႔ဟာ ကစားကြင္းမသြားခင္ နာမည္ႀကီး Hotel တစ္ခုရဲ႕ တရုတ္စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ Buffet သြားစားခဲ့ ၾကပါတယ္။ ၁၅ေယာက္ဆိုေတာ့ စားပြဲကလည္းတစ္၀ိုင္းတည္းမွာ စုထိုင္ဖို႔ဘယ္ဆံ့ပါ့မလဲေနာ္။ အဲဒီေတာ့အဖြဲ႔ကို ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲထိုင္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

စားေရးသူကေတာ့ ၇ ေယာက္ပါ၀င္တဲ့အဖြဲ႔မွာထိုင္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီ စားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ အမွတ္တရ Buffet ျဖစ္စဥ္ေလးကို ရင္ဖြင့္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ သူတို႔ဆိုင္မွာ Buffet စားမယ္ဆို ၂:၃၀ အထိကိုယ့္ႀကိဳက္သေလာက္ နာရီမျပည့္မခ်င္းမွာစားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမွာတဲ့အတြက္လည္း Bill ပိုမတတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနေရာက္တဲ့အထိစားေသာက္ႏိုင္ၾကပါတယ္ လို႔ မသြားခင္ဖုန္းနဲ႔ ေမးျမန္းၿပီးမွသြားေရာက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္းအခ်ိန္ျပည့္တဲ့အထိသံုးေဆာင္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီးသူတို႔ဆီမွာ အဖြဲ႔တူတဲ့ စားပြဲႏွစ္ခုကြဲေနရင္လည္း ဟင္းေတြကိုတူညီစြာပဲ ခ်ေပးပါတယ္။ ဥပမာ-စားပြဲနံပါတ္ ၇ ကိုခ်ရင္ ၈ ကိုလည္း တစ္ပံုစံတည္းခ်ေပးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စားပြဲနံပါတ္ ၈က မွာရင္ေတာ့ ၇ ကို မခ်ေပးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကဦးစြာေမးပါတယ္။ စားပြဲႏွစ္ခုက ပူးတြဲမွာလား မပူးတြဲဖူးလားေပါ့။ “ ဟင့္အင္း၊ ပူးတြဲမမွာဘူး၊ သီးသန္႔စီခြဲမွာမယ္” လို႔ ၀ိုင္းထဲမွ ၃၊ ၄ ေယာက္ေလာက္၀ိုင္း၀န္းေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သံုးခါေလာက္ေသခ်ာေအာင္ ေမးျမန္းၿပီး စားရြက္ေပၚမွာ မွတ္သားေတာ့မယ့္ပံုစံနဲ႔ အေသအခ်ာ confirm လုပ္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ၀န္ထမ္းက သံုးေယာက္ေလာက္ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

အစားအစားမွတ္တမ္းမ်ားကိုမွာလဲမွာေရာ သူတို႔လာခ်ေပးမယ့္ အစားအစာကိုပဲအရင္သံုးေဆာင္ရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ အရင္တုန္းက Hotel မေျပာေလႏွင့္ ရိုးရိုး ဆိုင္ေတြမွာသြားစားမယ္ဆိုရင္ေတာင္ကိုယ့္စားမည့္ဟာပဲမွာၾကားခြင့္ရွိပါတယ္။ အဲဒီေၾကာင့္ ဘာလို႔ကိုယ္ၾကိဳက္တာ မွာခြင့္မရွိလဲဟု ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔ရဲ႕မန္ေနဂ်ာကိုယ္တိုင္လာေရာက္ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ “က်ြန္ေတာ္တုိ႔စားေသာက္ဆိုင္မွာ က်ြန္ေတာ္တို႔ ခ်မယ့္အစားအစာေတြ အရင္ကုန္ေအာင္ခ်ၿပီးေနာက္မွ မိမိၾကိဳက္တဲ့အစားအစာကိုမွာယူႏိုင္ၾကပါတယ္၊ က်ြန္ေတာ္တုိ႔အေကာင္းဆံုးစီမံၿပီး ခ်ေပးပါ့မယ္၊ မစားမယ့္အသားကိုလည္းႀကိဳေျပာထားလို႔ရပါတယ္၊ အဲဒါကလြဲၿပီး က်န္တဲ့စာရင္းေတြကုန္ေအာင္ခ်ၿပီးတဲ့အထိေစာင့္ဆိုင္း ရပါမယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒီဘက္ ၇ ေယာက္အဖြဲ႔က “အမဲသားမစားဘူး” လို႔တစ္ျပိဳင္တည္းေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာလည္း အေသအခ်ာမွတ္ၿပီး “ဟုတ္ကဲ့၊ ေကာင္းပါၿပီ” ဆိုၿပီးျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔အားလံုးမွာခ်င္တဲ့ဟာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္မွတ္ထားၿပီး ေနာက္မွမွာယူဖို႔ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ သူတို႔ခ်လာေပးသမွ်ကုန္ေအာင္စားရင္း ေစာင့္စားခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ အစားအစားေတြစံုလင္ေအာင္ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပထမအေခါက္ (First Round) ခ်ေပးၿပီးေနာက္မွာ ထပ္မစားႏုိင္ေတာ့လို႔ ခဏအနား(Break Time) ယူရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွာရေတာ့မွာလားမသိဘူးဆိုၿပီးေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ၾကတယ္။ ခဏအၾကာမွာေတာ့ ခုနကစားထားတဲ့ ဟင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒုတိယအႀကိမ္ (Second Round) ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ “ခ်ေပးမယ့္ဟင္းေတြကလည္း မၿပီးေသးဘူးလား မသိဘူး၊ ထပ္ေနၿပီ။ ဒီမွာ ဗိုက္တင္းေနၿပီ” ဆိုၿပီးစိတ္မရွည္ျဖစ္လာၾကေတာ့တယ္။

စားေရးသူကိုယ္တိုင္က ၿပီးရင္မွာမယ့္ဟင္းတစ္ပြဲကို နာမည္အလြတ္မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ခြင့္ျပဳရင္မွာမလို႔အဆင္သင့္ျပင္ထားတာေလ။ ဟင္းေတြက ထပ္မမွာပဲတစ္ပြဲၿပီးတစ္ပြဲလာလာခ်ေပးေနၾကပါတယ္။ ခ်ေပးတဲ့ဟင္းေတြကလည္း မကုန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ စားလည္းမစားခ်င္ ၾကေတာ့ဘူး။ အားလံုးမစားပါဘူးလို႔ေျပာခဲ့တဲ့ အမဲသားကိုလည္း ပန္းကန္လိုက္ ျပည့္ျပည့္ေမာက္ေမာက္ လာခ်ေပးထားပါတယ္။ ေနာက္မစားခ်င္တဲ့ဟင္းတစ္ပြဲျဖစ္တဲ့ ပုစြန္ကို ေကာ္ျပန္႔ထဲထည့္ၿပီးေၾကာ္ထားတဲ့ “ပုစြန္ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္လည္း” ပထမတစ္ပြဲေတာင္အႏိုင္ႏိုင္ စားထားၾကတာ ေနာက္တစ္ပြဲလာခ်ေပးထားေသးေလရဲ႕။ ေနာက္ဆံုးမွတရားခံေပၚေတာ့တာ။ သူတို႔က မမွာပဲနဲ႔ ခ်ၿပီးသမွ်ျပန္ျပန္ လာခ်ေနတာဘာေၾကာင့္ပါလဲမွတ္ရင္ ဟိုဖက္၀ိုင္းကမွာေလသမွ်အကုန္ ဒီဖက္၀ိုင္းကိုလည္း တူညီစြာလာခ်ေပးေနတာေလ။

ခုနကမန္ေနဂ်ာႀကီး ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ ၾကြျမန္းၿပီးလာရွင္းတာေလ။ ၿပီးေတာ့ သတိေပးခ်က္ (warning) ေတြနဲ႔ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလး အျပစ္တင္သြားေလရဲ႕။ “ဒါဒီHotel မို႔လို႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဒါေလ်ာ့ေပးထားတာ၊ အမွန္ဆိုဒီဟင္းေတြအကုန္ကုန္ေအာင္မစားႏိုင္ရင္ ႏွစ္ဆ(double charges) အေလ်ာ္ေပးရတယ္” တဲ့။ သူေျပာတဲ့အဓိပၸါယ္က ကိုယ္ဟာကိုယ္ေလာဘႀကီးၿပီးမွာၿပီး မစားႏိုင္ပဲဒီအတိုင္း ထားခဲ့ရင္ သူတို႔လည္းေနာက္လူေတြစားဖို႔ျပန္သံုးလို႔မရ၊ ျဖန္းပစ္ရာၾကလို႔ ဒဏ္ေပးတဲ့အေန နဲ႔ (double charges) ေကာက္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာပါ။ သူေျပာသလို ကိုယ္ဟာကိုယ္မွာၿပီးမစားႏိုင္ရင္ ဒီလိုေျပာခံရတာလက္ခံႏိုင္ပါေသးတယ္။ အခုဟာက အလားကားေနရင္း မၾကည္တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ အေျခာက္တိုက္ေျပာခံလိုက္ရတယ္ေလ။ “ဒါဆိုရင္ ဟိုဖက္ကမွာတဲ့ဟင္းေတြကို ဒီဘက္၀ိုင္းကို မခ်ဖို႔ရယ္ အမဲသားမခ်ဖို႔ရယ္ ႀကိဳေျပာထားရဲ႕ နဲ႕ဘာလို႔လာခ်လဲ” လို႔၀ိုင္းေျပာေတာ့ “ကဲကဲ၊ မစားဟင္းေတြေျပာ၊ လာသိမ္းလိုက္ဦး” ဆိုၿပီး သူ႔လူေတြကိုမွာတယ္။ အမဲသား နဲ႔ ေကာ္ျပန္႔က လံုး၀ကိုထိမထားေတာ့ ျပန္သိမ္းခိုင္းလိုက္တယ္။ က်န္တာေတြက မကုန္ကုန္ေအာင္စားေနရေတာ့ တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ က်န္ေသးေတာ့ ျပန္သိမ္းရလဲခက္၊ စားမကုန္ပဲဒီအတိုင္းထားလိုက္တယ္ေလ။ ၿပီးမွ စားခ်င္တဲ့ဟင္းတစ္ပြဲနဲ႔ အသီးအႏွံမွာလိုက္တယ္ေလ။ ဟင္းကေတာ့လံုေလာက္ေအာင္ခ်ေပးပါတယ္။ အသီးအႏွံကိုေတာ့ အနည္းငယ္ပဲခ်ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ၂း၃၀ ေရာက္ေတာ့အားလံုးကစားကြင္းသြားဖို႔ ျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ ခက္တာကအထြက္မွာ မၾကားခ်င္တဲ့စာကားတစ္ခုထပ္ၾကားလိုက္ရလို႔ေလ။ အဖြဲ႔ထဲက တျခားသူေတြမၾကားလိုက္လို႔ သိေအာင္လိုက္ေျပာရေသးတယ္။ မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္ က double ခ်က္မေကာက္လိုက္ရလို႔မေက်နပ္ေျပာက်န္ခဲ့တဲ့အသံေလ။

အခုဆိုစကားလံုးအသစ္တိုးလာၿပီေလ။ “double charge” တဲ့။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေနာက္ေျပာင္လို႔လဲရ တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ စားရင္း အခ်င္းခ်င္းေနာက္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ သူတို႔အခ်ဥ္ထည့္စားဖို႔ ခ်ေပးထားတဲ့ ပန္းကန္္ငယ္ေလးေတြထဲက ငရုတ္သီးထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ကိုျပၿပီး “ ေဟ့၊ အဲဒီငရုတ္သီးေတြ ကုန္ေအာင္မစားရင္” “double charge” ၊ ဖန္ခြက္ထဲကေသာက္ေရေတြက်န္ခဲ့ရင္လည္း “double charge” ဆိုၿပီးေတာ့ေလ (အလိုရွိသလိုသံုးၾကေပါ့ေနာ္) :P

စာဖတ္တဲ့သူေတြက နံပါတ္ ၈ ၀ိုင္းကသူေတြကစိတ္ႀကီးတယ္၊ ဆိုးတယ္ဆိုၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်လည္းခ်ေပါ့ေနာ္။ မေက်နပ္ပဲျပန္ခဲ့ရတာ ေတာ့အမွန္ပဲ။

အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္ကအျပန္ ေဆာ့မယ္ဆိုၿပီး “Utopia” ကိုလည္လည္ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စားေရးသူက အဲဒီမွာေတာ့ဘာဆိုဘာမွမေဆာ့ ခဲ့ပါဘူး။ စံုလည္းမစံုဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ “Melody World” ဆိုတဲ့ “Karaoke” ခန္းေလးမွာ သီခ်င္းေလးညည္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆိုတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ တခါမွမလုပ္ဖူးတဲ့ အသံကုန္သီခ်င္းေအာ္ဆိုခဲ့တာပါ။ အစကေတာ့ ေလးေယာက္ေပါင္းေအာ္ၾကတာ။ ေနာက္ေတာ့ ေျခာက္ေယာက ္ျဖစ္သြားေရာ။ အရင္တုန္းက “Karaoke”ဆိုရင္ေကာင္းေကာင္းဆိုပါတယ္။ အခုဟာက သီခ်င္းဆိုဖို႔ ထြက္လာတာမွ မဟုတ္တာ။ ေဆာ့ၾကဖို႔ေလ။ ေဆာ့စရာဘာမွလည္းမရွိေတာ့ ဆိုတဲ့ဘက္ေရာက္ သြားတာ။

အဲဒီအခန္းရဲ႕အေနာက္ေက်ာဘက္မွာမွန္အၾကည္အလံုပိတ္ထားတဲ့အခန္းငယ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီအခန္းထဲမွာေယာက်ာ္းေလးေတြစက္ကိုင္ တြယ္ (control) လုပ္တဲ့အခန္းလို႔မွတ္ယူရတယ္။

ပထမေတာ့ေလးေရာက္ အျပတ္ေအာ္ၾကမယ္ဆိုၿပီး၀င္သြားၾကတယ္။ မဆိုခင္အျပင္မွာ ဆိုမယ့္သီးခ်င္းကို စာရင္းႀကိဳေပးရတယ္ေလ။ အစကတည္းကဆိုဖို႔လာတယ္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိလို႔ သီးခ်င္းေအးေအးေလးေတြလံုး၀မေရြးပဲ ျမဴးၾကြေနတဲ့သီခ်င္းေတြပဲေပးလိုက္ တယ္ေလ။ ဒါေတာင္မွ မနည္းစဥ္းစားေပးရတယ္၊ သူခ်င္းနာမည္ေတြမမွတ္မိလို႔၊ အကုန္လံုးရတယ့္ဆိုမွ စာရင္းေပးတာေလ။ ဒါမွ ေၾသာ္လို႔ေကာင္းမွာကိုး။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ေျပာဖို႔က်န္ခဲ့တယ္။ ၁၅ ေယာက္ဆိုတာ အကုန္လံုးကမိန္းကေလးေတြပဲေလ။ ေယာက်ာ္းေလးဆိုလို႔ ရွားရွားပါးပါးတစ္ေယာက္ပဲ။ သူက ဆိုဖို႕ လံုး၀လိုက္မလာပါဘူး။

ဒီေလးေယာက္ရဲ႕ပထမဦးဆံုးလက္ေရြးစဥ္ေတးကဘာလို႔မွတ္လဲ။ ေကာ္နီသီခ်င္းေလ။ သိၾကပါတယ္ အကုန္လုံုး။ “ကိုကိုခ်စ္” တဲ့။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာ္လို႔ေကာင္းမယ့္တီးလံုးျမဴးတဲ့ သီခ်င္းေတြပဲဆိုဆိုခဲ့တာပါ။ အားရပါးရ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေလးေယာက္ေပါင္းေအာ္ၾက တာေလ(ေကာ္နီသီခ်င္းကို)

ဟီး.. ေစာေစာကေျပာပါေကာလား။ ေက်ာဘက္မွာ စက္ေတြကိုင္တြယ္တဲ့အစ္ကိုႀကီးေတြကအေနာက္ကေန မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ၿပီး ရီေနၾကပါေလရဲ႕။ သူတို႔ကိုေစာင္းဆိုတယ္မ်ားေအာက္ေမ့ေနၾကလားမသိဘူး။ ဟင္း………….

ေနာက္လည္းလွည့္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ပတ္ပင္းတိုးတာေလ။ ဆိုရင္းတန္းလန္းနဲ႔ အကုန္လံုးထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။
ဒီတစ္ခါပဲဒီလိုဆိုဖူးတဲ့ဟာ။ ေနာက္ဆိုအရင္လိုပဲေက်ာက္ရုပ္ျပန္ေနေတာ့မွာကို ဒီေန႔ပဲ ေအာ္မယ့္အေဖာ္ရွိတုန္း ေအာ္ဆိုရတာကို သူတို႔ေၾကာင့္ အခြင့္အေရးမဆံုးေစဘူး ဆိုၿပီးျပန္မတ္တပ္ရပ္ၿပီးဆိုၾကတယ္။ အခန္းထဲက ေျပာတာေတြ သူတို႔အကုန္ၾကားမယ္လို႔ထင္တယ္။ အကုန္လံုးမေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ လူရွင္းသြားၿပီး တစ္ေယာက္ပဲသူ႔ computer ကိုခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုင္ႏွိပ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။
အင္း..ဒီလိုပဲျဖစ္ရမွာေပါ့။

အသံေတြ၀င္ၿပီး ေနာက္ေဆာ့မယ့္တစ္ေနရာကိုထြက္ခြာၾကတယ္။အဲဒီမွာေတာ့ မူးေပ့၊ ၾကမ္းေပ့ဆိုတဲ့ အရာေတြပဲစီးခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ဓားျမ၊ ရိုလာကိုစတာ၊ မိုးပ်ံရထား နဲ႔ တိုက္ကားေတြေလ။ အဲဒီထဲမွာ ရိုလာကိုစတာသြားတဲ့အသံကအရမ္းၾကမ္းတယ္၊ နဲနဲေတာ့လန္႔သြားတယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္္ေတာင္ ဒါစီးၿပီးငိုသြားေလရဲ႕ ။ သီခ်င္းဆိုတုန္းကေတာ့ ဒီလိုပံုလား ဆိုၿပီး ဆိုိုခဲ့တဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြျပန္ရြတ္ၿပီးစရေသးတယ္။

ဟိတ္..လာဖတ္ၿပီးရီမေနနဲ႔ဦး ကေရာ္ကေရာ္
ဒါနဲ႔ဘယ္သူလဲမသိဘူး၊ ပင္လယ္ဓားျမစီးၿပီး ဆင္းမယ္ဆင္းမယ္နဲ႔ ဆင္းမရလို႔ အေရွ့ကသူကို ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔လည္ပင္းထညွစ္တဲ့သူလည္း ရွိေသးတယ္ေတာ့္ :P

ဟီး॥ သူမ်ားေတြကိုသာလိုက္ေျပာေနတာ၊ ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့ မိုးပ်ံရထားမွာဂ်ြန္းျပန္သြားပါေလေရာ။ ဆန္ျပဳတ္မျပဳတ္မိလို႔ေတာ္ေသး။ မူးတဲ့အရွိန္က တစ္ညလံုးပဲ။ ေနာက္ေန႔အထိမူးတူးတူးနဲ႔ ဖ်ားခ်င္သလိုလိုေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က စိတ္ညစ္ေနမယ့္အခ်ိန္မေျပာနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးနာမည္ရုတ္တရက္လာေမးရင္ေတာင္ေမ့ေနဦးမွာ။ ဂ်ြန္းျပန္ေနရလို႔ေလ။

ကဲကဲ..စိတ္ညစ္ေနတဲ့သူေတြဖတ္ၿပီး ဂ်ြန္းျပန္ေအာင္လိုက္မလုပ္ၾကနဲ႔အံုးေနာ္။ ဆန္ျပဳတ္မႀကိဳက္ဘူး ငယ္ငယ္ကတည္းက :D